Take a parachute and jump

De band ‘Something Happens’ had heel lang geleden een hit met het nummer “Parachute”. Volgens mij was deze band een heuse ééndagsvlieg, maar wel met een briljant nummer; en dat nummer was onlangs ergens onder een documentaire geplakt. Ik herkende het direct, maar geen idee natuurlijk wie het zong of hoe het heette. Op mijn Ipad had ik net SoundHound geïnstalleerd; een app waarmee je, als je je Ipad voor de speaker houdt, binnen enkele tellen alle informatie over het betreffende nummer op je schermpje krijgt. En verdomd, ook mijn vrienden van Something Happens waren ergens in de virtuele catacomben van SoundHound verstopt, want het nummer werd herkend. Wat natuurlijk helemaal geweldig is, is dat er een link is naar de Itunes-store waar je het nummer gelijk kunt aanschaffen. Voor maar 99 cent wilde ik deze 4 minuten jeugdsentiment niet laten lopen. Dus nu luister ik naar Parachute!

“If the wind won’t catch you, I will, I will.  If the wind’s not there, I’m here.” 

Als ondernemer heb ik soms ook het gevoel dat ik uit een vliegtuig spring. Zonder parachute.

Veel ingevingen, plannen en nieuwe initiatieven ontspruiten zich aan mijn brein. Helemaal als ik met andere creatieve geesten om tafel zit vonkt en vlamt het alle kanten op. Allerlei losse opvattingen en waarnemingen stapelen zich dan op, de wereld moet helemaal anders en wij zullen dat wel eens even gaan regelen…… Eenmaal weer thuis ligt daar die stapel lopende opdracht en de administratie; de alledaagse dingen die ervoor zorgen dat er brood op de plank komt. En al die woeste plannen blijven zweven en als ik niet oppas vervliegen ze binnen no-time. 

Daarin schuilt ook mijn grootste uitdaging;  als intelligent mens met soms wat (zeer licht) autistische eigenschappen hou ik erg van structuur en overzichtelijkheid. En precies dat is mijn werk wel. Opdrachten zijn redelijk afgebakend, lopen volgens een bekend aantal stappen die ik goed beheers en waar ik lol in heb en volgens mijn klanten goed in ben. En al die nieuwe plannen en losse flodders zijn nog niet gestructureerd, onsamenhangend en daarmee dus erg gemakkelijk terzijde te schuiven. “Je weet wat je hebt, niet wat je krijgt”.

En toch lonkt er nu iets prachtigs aan de overkant. Nieuwe perspectieven, nieuwe vormen van samenwerken, nieuwe vormen van dienstverlening die aanhaken bij de maatschappelijke ontwikkelingen en die een beroep doen op al mijn talenten. Ontwikkelingen die in de arbeidsmarkt enorme repercussies zullen gaan hebben en waar ik dolgraag mijn tanden in zou willen zetten. Omdat ik alle antwoorden nog niet gelijk kan ophoesten is mijn reflex om net te doen of ze er niet zijn. Het voelt alleen maar eng om te constateren dat de wereld waarin je werkt en waarin je een vak uitoefent waar je van houdt, zo aan het veranderen is. Volgens mij benauwt het veel mensen dat de ontwikkelingen om ons heen bijna niet meer te volgen zijn. En volgens mij zijn er veel mensen die wel eens zouden willen onderzoeken hoe hun wereld er over een tijdje gaat uitzien en zijn er velen net als ik ook benauwd om uit de bestaande kaders en structuren te stappen. En dus blijven ze zitten waar ze zitten en verroeren zij zich niet.

Maar voor mij is er geen ontkomen meer aan en ik ga er aan staan.Met klotsende oksels en bonkend hart sta ik voor de open deur van het vliegtuig.

Springen, zonder parachute.

Dat vraag om de lef om te kunnen verduren dat dit zoekproces tijd nodig heeft en dat je in eerste instantie vooral meer vragen oproept dan dat je antwoorden vindt Zoals ik al zei heb ik daar een schijthekel aan (excusez le mot). Ik heb nog steeds de illusie dat ik (bijna) alle antwoorden op (bijna) alle vragen kan vinden als ik maar hard genoeg mijn best doe. En dat de wereld niet zal veranderen als ik maar net doe alsof ik het niet zie. Een illusie dus.

De onzekerheid die daarbij hoort vind ik afschuwelijk, maar na een fikse burn-out en een forse dosis lichaamswerk, Ayurvedische Meditatie en Zijnswerk heb ik leren omarmen dat er zoiets is als de fase van het  “niet weten” en dat je niet zou moeten kunnen omarmen. Terwijl ik het opschrijf gruwel ik het weer van, maar ik omarm het wel…. nou ja, ik ben aan het oefenen.

Wat het oplevert is dat ik een nieuwsgieriger mens ben geworden. Als het in orde  is om niet alles gelijk te weten, dan ontstaat er ook ruimte om verder te onderzoeken en met meer geduld dan voorheen lossen puzzelstukjes te verzamelen, erop vertrouwend dat uiteindelijk het plaatje wel ontstaat.

De afgelopen weken werd ik erg beslag genomen door een aantal mooie lopende zoekopdrachten die met veel plezier en aandacht heb uitgevoerd. Nu we richting de vakantie koersen en de procedures bijna afgerond zijn, voel ik dat ik weer even prettig heb kunnen ‘schuilen’ in mijn vertrouwde werk met bekende stappen, vertrouwde problemen en overzichtelijke vragen.  Maar nu ik weer in gesprek kom zonder dat het gelijk over de lopende opdrachten gaat en met inspirerende mensen contact heb, wordt het weer glashelder: ik moet echt aan de bak. Echt aan de slag met de grotere thema’s die mij boeien en waar ik op voorhand geen idee van heb waar die toe zullen leiden. En erop vertrouwen dat het wel goed komt met die onzekerheden en dat ik niet te pletter val, vind ik doodeng. Wat als al deze prangende vragen niet samenkomen in een briljant concept of een winstgevende dienst of product en er geen blinkend voorland blijkt te zijn?

Als ik Something Happens mag geloven, moet ik maar vertrouwen hebben.

“If the wind won’t catch you, I will, I will. If the wind’s not there, I ‘m here.” 

En voor de rest hebben we Sound Hound!

Advertenties
  1. Een reactie plaatsen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: